YARINLARA AÇILAN PENCERE

Nerden geldik, nerdeyiz biliyor musun
Yuzyillar oncesi mi sevistik seninle
Ilk tanistigimizdan bu yana caglar mi gecti
Nasil simdi bir yerlere gidiyoruz elele

Animsiyorum gozlerini, Babilde belki
Belkisin dillere destan asma bahcelerinde
Belki de yitik bir Ege Uygarliginin
O Akdeniz mavisi sonsuz gecelerinde

Sen! En yakin olan bana, kanim gibi
Beni her gun bir kez daha doguran kadinim
Gul behcem, ormanim, suyum, topragim, gogum
Sen! Dunya kurulali beri aradigim

Yeni dogmus bir cocuk kadar tenhayim seninle
Enginlerde kanat cirpan bir marti gibi hurum
Durmadan bir agac buyuyor sevgimizden
Ta sonsuzlara dek uzuyor omrum

Seninle caglar yasadik biz, dunde degil
Zamanin olumsuzlukle birlestigi yerdeyiz
Su gibi avuclarimizdan akip gidiyor gunler
Doruklarinda kar eksilmeyen tepelerdeyiz

Seni andikca bir isik vuruyor yuzume
Yosunlarin yesillinden, dalgalarin kopugunden
Denizler cekiliyor, daglar egiliyor ve yollar
Kisaliyor, yasadigimiz askin buyuklugunden

Bu coskun umutlar bosuna degil sevdigim
Bosuna degil solan yapraklarin bir bir yesermesi
Bak! Butun aydinligiyla duruyor karsimizda
Bu gunun yarinlara acilan penceresi.


Ümit Yaşar Oğuzcan