Sıkılmadım hiçbir kayboluştan;
Çünkü alıştım artık,
Biliyorum sonuç yine çaresiz...
Terk edişler mi? Çok iyi bilirim;
Sevgini en derin şekilde verirsin,
Ama gelmez ki sonu;
Ne olursa olsun silicem dersin...
Ama bilemezsin ki;
Kazınan bir şeyin silinemeyeceğini...
Tam cesaretini toplarsın;
Seni de hayatı da terkedeceğim dersin;
Ama yapamazsın hoşçakal diyemezsin,
İşte o an anlarsın cesur olmadığını...
Ya da cesursundur hayatı terk edecek kadar,
Ama hayat mahkum eder seni,
Düşüncelerinle yaşamaya...
O zaman bir şeyi daha anlarsın;
Çareler bile çaresizdir sana...
Gözyaşlarının jiletten farkı yoktur artık...
Tam düştüğünde öyle bir acı verir ki;
Boğazını bir şeylerin kestiğini hissedersin...
Diğer terk edişlerden farklı olduğunu,
Bir kez daha anlarsın...
Ama yine bilmek zorundasındır ki,
Gitmiştir, terk etmiştir yine...
O an içinden bir şeyler geçer;
Bu çelişkiden çıkamazsın,
Dersin ki;
Düşünmek mi yaşamak?
Yaşamak mı düşünmek?